Slechts een enkeling heeft het geluk iemand te vinden waarvan hij of zij zegt dat die de ware is. Bij de meeste mensen is dat het moment waarop het mis loopt. Je slaat een nieuwe weg in, een nieuwe richting uit. Die is dan meestal de weg van iemand anders. Iemand waarvan je denkt dat die de moeite waard is. Dat is dan meestal niet zo. Dat heb ik zojuist ervaren. Mijn tijd gestoken in een  man die vol met twijfels zit, die geen weg durft in te slaan, maar constant op het kruispunt blijft wachten. Daar komen volgens de verkeersregels ongelukken van. Hierbij dus ook. Je wil dan samen met hem verder gaan. Risico's nemen. En wanneer hij dan met een voet in de juiste richting staat neemt hij een stap terug. Zijn goed recht, maar waar gaat dat naartoe? Je probeert hem te helpen, naar hem luisteren, zijn dromen volgen.. En dan plots zonder reden is het gedaan. Geloof me, het helpt niet te denken waarom dit moest gebeuren. Dan ben je al lang blij dat je weet dat het niet aan jezelf ligt, toch voor het grootste deel niet. Niemand is perfect. Je kan alleen je best doen. En dan na veel wenen en vragen stellen kan je zeggen. "trek je plan maar, volg je eigen weg, heb later maar spijt dat je me verliet. Mara kom nooit, nooit terug in mijn leven. Blijf jij maar staan aan het kruispunt, ik loop je voorbij, en sla mijn eigen weg in. Ik zal mijn dromen volgen. En jij, jij zal nog terugdenken aan mij als je alleen daar bent, of met iemand die niet voor jou zou doen dan ik. Hou je leugens maar voor een ander."

Niemand is het waard na zoveel meegemaakt te hebben weer zijn ongeluk in te lopen. Je ben je eigen beste vriend, vergeet dat nooit. Volg je eigen dromen, heb je eigen prioriteiten. Je hebt geen man nodig om jezelf te zijn. Geluk komt vanzelf, met of zonder partner. En ik dank God elke dag om mij deze les weer te leren. Zodat ik volgende keer deze vergissing niet meer maak.

Ik ben mezelf en ben blij. Ik heb mijn vriendin, mijn ouders, mijn familie, en dat is het belangrijkste, de rest is bijzaak.