vanmorgen vonden we heel onverwacht onze kleine grasparkiet, pico, op de bodem van zijn kotje. We zullen zijn gefluit en gespeel met zijn spiegeltje wel missen.

Slechts een enkeling heeft het geluk iemand te vinden waarvan hij of zij zegt dat die de ware is. Bij de meeste mensen is dat het moment waarop het mis loopt. Je slaat een nieuwe weg in, een nieuwe richting uit. Die is dan meestal de weg van iemand anders. Iemand waarvan je denkt dat die de moeite waard is. Dat is dan meestal niet zo. Dat heb ik zojuist ervaren. Mijn tijd gestoken in een  man die vol met twijfels zit, die geen weg durft in te slaan, maar constant op het kruispunt blijft wachten. Daar komen volgens de verkeersregels ongelukken van. Hierbij dus ook. Je wil dan samen met hem verder gaan. Risico's nemen. En wanneer hij dan met een voet in de juiste richting staat neemt hij een stap terug. Zijn goed recht, maar waar gaat dat naartoe? Je probeert hem te helpen, naar hem luisteren, zijn dromen volgen.. En dan plots zonder reden is het gedaan. Geloof me, het helpt niet te denken waarom dit moest gebeuren. Dan ben je al lang blij dat je weet dat het niet aan jezelf ligt, toch voor het grootste deel niet. Niemand is perfect. Je kan alleen je best doen. En dan na veel wenen en vragen stellen kan je zeggen. "trek je plan maar, volg je eigen weg, heb later maar spijt dat je me verliet. Mara kom nooit, nooit terug in mijn leven. Blijf jij maar staan aan het kruispunt, ik loop je voorbij, en sla mijn eigen weg in. Ik zal mijn dromen volgen. En jij, jij zal nog terugdenken aan mij als je alleen daar bent, of met iemand die niet voor jou zou doen dan ik. Hou je leugens maar voor een ander."

Niemand is het waard na zoveel meegemaakt te hebben weer zijn ongeluk in te lopen. Je ben je eigen beste vriend, vergeet dat nooit. Volg je eigen dromen, heb je eigen prioriteiten. Je hebt geen man nodig om jezelf te zijn. Geluk komt vanzelf, met of zonder partner. En ik dank God elke dag om mij deze les weer te leren. Zodat ik volgende keer deze vergissing niet meer maak.

Ik ben mezelf en ben blij. Ik heb mijn vriendin, mijn ouders, mijn familie, en dat is het belangrijkste, de rest is bijzaak.

Het is ergens in de Vlaanders
tussen de mooie eenvoud van de velden
ligt er het kleine dorpje
waar ik weer de vriendschap vond
Ik werd bekoord door al het mooie
wat de natuur te bieden heeft
Schitterend is al z'n glorie
daar waar ik nu mijn hartje bond
Het boerenleven tiert er welig
daar waar de tijd had stil gestaan
geen chaos van het drukke leven
de straatjes zijn er romantisch rustig
Het plekje ergens in de Vlaanders
waar elke morgen de mensen groeten
daar heb ik weer mijn rust gevonden
daar voel ik mij weer blij en lustig
In de vroegste ochtenduren
als de nevel de vlakten vergrijsd
als ik en jij daar samen wandelen
langs beekjes omzoomd met waterstruiken
Waar een toonbeeld wordt gezet
hoe het leven eigenlijk kan
Waar ik,...en jij hier uit de Vlaanders
de eenvoudgeuren kunnen ruiken...

Daar waar de nacht
overgaat in de dag
Daar waar de zon
een gouden kleur heeft
Daar waar de warmte
de kou overwint
Daar waar een traan
gebroken word door een lach
Daar waar een mens
de ander omhelst
Daar moet je zoeken
naar de mooiste dingen in het leven

Ik zal het nooit vergeten,
de dag dat ik je zag,
mijn hart, mijn gedachten, je kreeg ze allemaal
Je ogen, je lieve lach.
Ik vertrouwde je met alles wat ik had
Gaf je alles wat ik had

Jij vergat me
de dag dat je me zag
Je dacht alleen maar aan jezelf
je gaf me niets
Woorden van verraad,
Die mij kwetsten elke dag meer en meer.

Ik voelde niets meer,
gevoelens verscholen achter een muur van haat.
Het licht in mijn ogen gedoofd,
De warmte van mijn hart vermoord.
ik leefde in een wereld,maar niet de mijne

En nu, jaren later, denk ik terug
terug aan de tijd voor jou
de liefde die ik voelde
Het vertrouwen dat ik had
in mezelf en anderen
Ik sluit mijn ogen
ik herken mezelf weer,
weet weer wie ik ben, wat ik wil

Ik verlaat jouw wereld
Stap 5 jaar terug
Vergeet alles wat jij deed
Ik ga verder
Ik leef verder
en ik lach
De macht die je had, heb je niet meer.
Ik neem ze terug
Want ergens,niet zover in de toekomst,
loopt een ander,die mijn hart,
warmte en vertrouwen waard is.

Vandaag is een nieuwe dag
gisteren een schaduw
en ik lach
Mijn geluk lacht terug.

ik hou weer van mezelf.

Uiteraard blijft dit mijn hoofdsite, maar toch heb ik er nog twee, iedereen kent ze, dus kom daar ook eens naar kijken op volgende links:

http://www.facebook.com/profile.php?id=733308758

http://nl.netlog.com/sialiatje

http://www.fileden.com/files/2007/3/15/888301/myplayliste.wmv

In deze lijst o.a. Marco Borsato, Bryan Adams, Phill Collins, Elton John, Sita, ...

Langzaam zullen donkere kleuren vervagen
uit penseelstreken die ooit waren
ze laten een grauwe gloed achter
op 'n zielpallet, uit verwrongen jaren
voorzichtig zal ik ontwaken
in ochtendrood dat sluimert door nevel en dauw
en zal ik in de verte sprankelend licht zien
wat nog steers rijkt naar hemelsblauw
Poorsten zullen beschilderd zijn in regenboogkleuren
en zullen mijn zicht weer helder maken
In de schittering van goudgele stralen
dans ik nu het verleden voorbij
de zwarte kleur uit het onbeantwoorde
laat ik achter,
en eindelijk ben ik dan weer vrij.

Beste lezers,

Hier volgt geen gedicht, hier een lijst liedjes die jullie kunnen downloaden
voor op je space. De eerste is een een aaneenschakeling van liedjes.  Dus wil ik dit graag met
Turner fans delen omdat ik zoveel vragen krijg waar je deze kan vinden.
Speciaal voor die mensen heb ik enkele liedjes achter elkaar gezet.

Veel plezier ermee en een van mijn trouwe bezoekers(you know who), oppepperke staat op de eerste plaats!

Er volgen nog lijsten, maar deze eerst daar er ontzettend veel vraag naar was. Heb je zelf een zanger(es) of groep die je hier zeker wil zien staan, laat het mij weten en ik maak die zo snel mogelijk!

de link voor mediaplayer (gewoon plakken in je player en save-autostart en bekijk je space, de lijst staat er in, lukt het niet, geef een seintje)

http://www.fileden.com/files/2007/3/15/888301/myplayliste.wmv

Gedichtje gemaakt door joeri

Rennend door het doolhof van haar geest,

rest haar niets dan leegte,

de zwarte nacht.

Het licht verdwenen, geen hoop meer,

ze rent en rent maar door, zoekend naar die ene ster,

maar in haar hart weet ze dat het niet meer baat, de ster, ooit licht en mooi,

die haar de weg toonde, is nu gedoofd,

verdwenen in de wolken van haar gedachten.

Maar stoppen met zoeken  wil ze niet,

want ze weet, wanneer ze stil staat om uit te rusten,

zal alleen de dood haar opwachten, ook al wil ze dat al eens.

Laat ons rennen, wild en vrij,

zoekend naar onschuldig licht,

dat ooit in haar hart lag te rusten,

maar vermoord door onzekerheid,

die haar nu doet rennen, elke dag een stapje verder naar die ene, mooie, verre ster.

Grenzeloos is mijn geest,
die zich verruimt
en alles kan zien.

Nu ben ik niet meer bang,
het water dat ik de holte van mijn hand hield
loopt weg door mijn vingers
die het niet meer vast kunnen houden.

En druppel voor druppel,
wordt het één met de stroom van de zilveren rivier
die stroomt en snel voortvloeit
om in de verre oceaan zonder grenzen te stromen.

En daar vertrouw ik me aan toe...